Θέλω ν' "αγιάσω", αλλά δε μ' αφήνουν οι εξελίξεις... 200 χρόνια σήμερα, οπότε "αναγκάζομαι" να αποκαλύψω κάτι από το επερχόμενο ιστορικό μου μυθιστόρημα. Είναι από τις σημειώσεις στο τέλος του αναμενόμενου βιβλίου.
Για το Μεσολόγγι
Ποιος είμαι εγώ, που τολμώ να καταπιαστώ με στιγμές του μεγαλείου σου; Ούτε ιστορικός είμαι, ούτε Μεσολογγίτης. Έπιασα όμως τον εαυτό μου να δακρύζει κάθε φορά που έμπαινε στον Κήπο των Ηρώων σου – και ήταν αρκετές.
Το Μεσολόγγι ήταν η αφορμή να γράψω. Σαν ένα αίσθημα ιερής, πατριωτικής υποχρέωσης απέναντί του. Απέναντι σ’ αυτούς που ξεπέρασαν τα όρια του ανθρώπινου και εξύψωσαν τη θυσία σε επίπεδα, που, γυρνώντας πίσω στον χρόνο, μονάχα στις Θερμοπύλες εκτίμησα πως ξαναβρήκα. Ναι, η ιστορία μας είναι γεμάτη από μεγάλες στιγμές, νικηφόρες μάχες, σπουδαίους ηγέτες, ανδραγαθήματα, αυταπάρνηση. Ναι, και το Κούγκι και το Ζάλογγο και η Αράπιτσα και το Αρκάδι με συνεπήραν, σαν κορυφαία παραδείγματα θυσίας. Πουθενά όμως δεν ένιωσα το ρίγος, που, από μικρό παιδί, με διαπερνούσε, κάθε φορά, όταν στην είσοδο της πόλης διάβαζα στην (κακόγουστη, κατά τα λοιπά) τεράστια πινακίδα, «Κάθε ελεύθερος άνθρωπος είναι πολίτης Μεσολογγίου». Τι τιμή, αλήθεια!
Add comment
Comments