Οι συγγραφείς είμαστε απρογραμμάτιστα όντα στο γράψιμο. Η έμπνευση μπορεί να μας οδηγεί τακτικά σε νέα θέματα (που συχνά ξεκινάμε και κάποιες φορές τα "σέρνουμε" για καιρό). Κι άλλες φορές ο συγγραφικός οίστρος μάς κάνει να ξενυχτάμε γιατί βρίσκουμε ρυθμό και γράφουμε ασταμάτητα. Σαν αποτέλεσμα, συνήθως στα συρτάρια μας (δηλαδή στον δίσκο του υπολογιστή...) κρατάμε λογοτεχνικά κείμενα, που δεν βρήκαν ακόμη τον δρόμο προς την έκδοση.
Εκτός όμως της έντονης δημιουργικότητας (και παραγωγικότητας), υπάρχει ένας ακόμη παράγοντας που οδηγεί σε συσσώρευση κειμένων: η ανάγκη να δώσουμε χρόνο να "αναπνεύσουν" τα προηγούμενα εκδοθέντα βιβλία. Να "γνωριστούν" με το κοινό τους, να αποκτηθούν, να διαβαστούν, να αξιολογηθούν, να επιτελέσουν τον λόγο της δημιουργίας τους.
Κατά σύμβαση, αυτός ο χρόνος από έκδοση σε έκδοση είναι ενάμισι με δύο χρόνια. Και (με την παρότρυνση και την υποστήριξη και του εκδοτικού μου), όπως είναι φανερό, τον τηρώ.
Add comment
Comments